تبلیغات
شهدا - به یاد شهدای گمنام
انسان های مسلمان باید شهید بشن

به یاد شهدای گمنام

چهارشنبه 31 شهریور 1389 02:26 ب.ظ

نویسنده : سعید غضنفری

پلاک گمنامی


سال 1374 در طلاییه کار می کردیم . برای مأموریتی به اهواز رفته بودم . عصر بود که برگشتیم مقر . شهید غلامی را دیدم .خیلی شاد بود . گفت امروز سه شهید پیدا کردیم که فقط یکی از آن ها گمنام است . بچه هاخیلی گشتند. چیزی همراهش نبود . گفتم یک بار هم من بگردم .
لباس سپاه به تن داشت چیزی شبیه دکمه ی پیراهن در جیبش نظرم را جلب کرد. وقتی خوب دقت کردم، دیدم یک تکه عقیق است که انگار جمله ای رویش حک شده است . خاک و گل ها را کنار زدم. رویش نوشته شده بود: « به یاد شهدای گمنام ».دیگر نیازی نبود دنبال پلاکش بگردیم. می دانستم این شهید باید گمنام بماند؛ خودش خواسته بود .

پلاک گمنامی

سال 1374 در طلاییه کار می کردیم . برای مأموریتی به اهواز رفته بودم . عصر بود که برگشتیم مقر . شهید غلامی را دیدم .خیلی شاد بود . گفت امروز سه شهید پیدا کردیم که فقط یکی از آن ها گمنام است . بچه هاخیلی گشتند. چیزی همراهش نبود . گفتم یک بار هم من بگردم .
لباس سپاه به تن داشت چیزی شبیه دکمه ی پیراهن در جیبش نظرم را جلب کرد. وقتی خوب دقت کردم، دیدم یک تکه عقیق است که انگار جمله ای رویش حک شده است . خاک و گل ها را کنار زدم. رویش نوشته شده بود: « به یاد شهدای گمنام ».دیگر نیازی نبود دنبال پلاکش بگردیم. می دانستم این شهید باید گمنام بماند؛ خودش خواسته بود .

بوی مشهد الرضا در شرهانی

بچه ها هر روز قبل از حرکت به نام یکی از اهل یبت (ع) حرکت مقدس خود را آغاز می کنند. آن روز یعنی 82/5/27 رمز حرکت بچه ها، به نام سلطان کشورمان، آقا امام رضا (ع) بود . منطقه شرهانی آن روز رنگ و بوی مشهد الرضا را گرفته بود. به عنایت آقا امام رضا (ع) آن روز یک شهید گمنام کشف شد . هیچ مدرکی برای شناسایی همراه نداشت، اما برگه ای همراه شهید بود که جمله ای روی آن نوشته شده بود که پیام آن روز بود :« هر که شود بیمار رضا ، والله شود وامدار خدا ». بچه ها آن روز خود را رو به قبله در پشت پنجره فولاد احساس می کردند و زیر لب می گفتند :
« الهم صل علی علی بن موسی الرضا المرتضی الامام التقی النقی و حجتک علی من فوق الارض ومن تحت الثری الصدیق الشهید صلوه کثیره تامه زاکیه متواصله متواتره مترادفه کافضل ما صلیت علی احد من اولیائک ...»

بی سرو سامان توأم « یا حسین »

روز تاسوعای حسینی سال 1370 قرار شده بود پنج شهید گمنام از بچه هاب حماسه آفرین سرزمین آسمانی شرهانی در شهر دهلران طی مراسمی با شکوه تشییع شوند . بچه های تفحس در بین شهدای گمنام موجود در معراج، پنج شهید را که مطمئن بودند گمنام هستند، انتخاب کردند ذره ذره پیکر را گشته بودیم. هیچ مدرکی به دست نیامده بود. قرار شد در بین شهدا یک شهید گمنام که سر به بدن نداشت نیز به نیابت از ارباب بی سر ، آقا ابا عبدالله الحسین (ع) تشییع و دفن شود .کفن ها آماده شد . همیشه این لحظه سخت ترین لحظه برای بچه های تفحص است . جدا شدن از پیکرهایی که بعد از کشف بدن ها ، میهمان بزم حضورشان در معراج بوده اند. شهدا یکی یکی طی مراسمی کفن می شدند . آخرین شهید، پیکر بی سر بود . حال عجیبی در بین بچه ها حاکم شد . خدایا این شهید کیست ؟ نام او چیست که توفیق چنین فیضی را یافته که به نیابت از ارباب بی سر در این قطعه دفن شود؟! ناگاه معجزه شد. تکه پارچه ای از جیب لباس شهید به چشم بچه ها خورد . روی آن چیزی نوشته شده بود که به سختی خوانده می شد : حسین پرزه اعزامی از اصفهان .
هویت این شهید کشف شد و شهیدی دیگر ، باز بی سر و سامان دیگری از قبیله حسین (ع) جایگزین او شد و در ورودی شهر دهلران در خاک آرمید .
یا معین اضعفا
روز چهار شنبه 82/1/27
رمز حرکت : یا امام رضا (ع)
محل کار : ارتفاع 175 شرهانی
از صبح تا ظهر پیکر مطهر هفت شهید کشف شد . بچه ها حساس شده اند. « امام رضا (ع)» که نام او رمز حرکتی ماست امام هشتم است. حتما یک شهید دیگر کشف می شود، اما خبری نشد خبر رسید امام جماعت مسجد امام جعفر صادق (ع) شهر العماره عراق ، نزدیک به 150 پیکر را آورده تحویل ما بدهد . موجی از شادی در بین بچه ها حاکم شد . سر قرار رفتیم. اجساد داخل یک کانتینر بود . یکی یکی آنها را از ماشین پیاده کردیم، اما همه اجساد عراقی بود که خودمان کشف کرده بودیم و تحویل عراقی ها داده بودیم و آن ها هم اجساد را مخفی کرده بودند و تحویل خانوا ه ها نداده بودند داشتیم دق می کردیم. اما اتفاقی افتاد که خستگی از تنم خارج شد . از بین آن همه جسد عراقی ، پیکر مطهر یک شهید کشف شد. خیلی عجیب بود : با هفت شهید کشف شده در صبح، شد هشت شهید . اما از آن جالبتر ، نوشته پشت لباس آن شهید بود : « یا معین الضعفا »
گفتیم یا اباالفضل ، اباالفضل ها پیدا شدند
ایام عید بود دقیقا یادم نیست چه سالی ، ولی آن شب مصادف شده بود با شب تولد آقا امام رضا (ع).در سنگر بچه های 31 عاشورا مراسم جشنی بر پا شد . آخر مراسم، نوبت من شد که بخوانم. نمی دانم چرا، اما دلم دامن گیر آقا قمر بنی هاشم شد . توسلی پیدا کردیم به جناب آقا . عرض کردم ارباب ! شما مزه شرمندگی را چشیده اید نگذارید ما شرمنده خانواده شهدا شویم .
مراسم تمام شد صبح قرار شد پای کار برویم . از بچه ها پرسیدم: رمز امروز به نام که باشد ؟ فکر می کردم همه می گویند «یا امام رضا ». آخر آن روز، روز ولادت آقا بود . اما حاج آقا گنجی گفت : بگو یا اباالفضل .
گفتم : امروز روز ولادت امام رضا است . ایشان گفت : دیشب به آفا متوسل شدیم . امروز هم به نام ایشان می رویم عیدی را از دست آقا بگیریم . یا اباالفضل را گفتیم و حرکت کردیم .
محل کار، دژ امام محمد باقر (ع) در طلائیه بود . کار را شروع کردیم . اولین شهید بعد از چند دقیقه کشف شد . بسیار خوشحال شدیم اما آنچه حواسمان را بیشتر به خودش جلب کرده بود، نام شهید بود که بر کارت شناسایی و وصیت نامه ای که شب عملیات نوشته بود و همراه شهید بود حک شده بود : شهید ابوالفضل خدایار ، گردان امام محمد باقر ، گروهان حبیب . از بچه های کاشان .
گفتم : بگذارید کار کنیم ، اگر شهید بعدی هم اسمش ابوالفضل بود اینجا گوشه ای از حرم آقا ابوالفضل (ع) است .
رفتم طرف بیل شروع کردم به کار. زمین را می کندم. چاله درست شده بود . دیدم حاج آقا گنجی و یکی دیگر از بچه های سرباز . به نام آقای معینی ، پریدند داخل گودال. از بیل پیاده شدم . خیلی عجیب بود یک دست شهید از مچ قطع شده بود که داخل مشتش، جیره های شب عملیان (پسته و...) مانده بود . آبی زلال هم از حفره خاکریز بیرون می ریخت .حاج آقا گنجی با گریه به من گفت : این دست و این هم آب . هنوز قبول نداری امروز آقا به ما عیدی داده ؟ به خودم گفتم حتما آب از قمقمه شید است . قمقمه شهید هم کنار پیکر شهید بود ؛ خشک خشک . حتی گلوله های تفنگش هم مثل نمک توی قمقمه بود . نفهمیدم آب از کجا بود که با پیدا شدن پیکر، قطع شد . وقتی پلاک شهید را استعلام کردیم دیگر دنبال آب نبودم . جوابم را گرفتم . شهید ابوالفضل ابوالفضلی ، گردان محمد باقر (ع) ، گروهان حبیب ، از بچه های کاشان .
دیگر شک نداشتیم که اینجا گوشه ای از حرم آقا ابوالفضل (ع) است .
منبع: برگرفته از مجله ی امتداد شماره 10



دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: پنجشنبه 8 مهر 1389 10:07 ق.ظ